.

Kırın ortasında sarı sıcak çiçekler. Sarı yapraklar, kendilerine can veren toprağa ve gökyüzüne paralel şekilde uzanırlar... İnce ve uzun en yeşilinden saplar… Ve güneş, En tepeden ormanı selamlar. Hayvanların olmağı bir zaman… Evet henüz yoklar. Bu güzel ve yabani otlar ile ilişki kuracak kimsecikler yok etrafta. Demem o ki, en ayaklısından kırk tane kırkayak bile gelmedi dünyaya daha. Çiçeklerin üremesinin yegane yolu bahara doğru ve kışa inat esen rüzgarlar. Rüzgarlar… Rüzgarlar bir çiçeği koparacak kadar sert esebilirler. Bir çiçekteki poleni diğer bir çiçeğe taşıyacak kadar naifte esebilirler çiçeklerden yana. Bundan dolayıdır ki rüzgarlar aslında insanlara benzerler. Ya yok eder insan güzellikleri, ya da elindekilerden yoktan var eder. Ufak tefek böcekler telaş içindeler… Nihayetinde artık küçük küçük hayvanlar kendilerine yer edinmeye başladı doğada. Artık güzel yeşillikler ile iletişim kurabilecek birileri var. Amaçları her canlı gibi soylarını devam e...

Tarih tekerrür edecek biliyorum. Ne devlet sırlarının anlamı kaldı, ne de atların. Ne ideolojilerin anlamı kaldı, ne de ellerinin. Fabrikalarının duvarların veya son mollaların, ne anlamı kaldı okuduğumuz kitapların? Yarınların, notaların ve sonu olmayan başların. Merhaba! Yaz geçer, sonbahar kalır. Güncemi yeraltından tutuyorum. İşler sarpa sardığında kimi zenginler bazı yerlerde kendilerine yeraltında sığınaklar inşa etti. Uzun ömürlü konserveler, ilkyardım kitleri ve kısmen rahat döşeklerden var içeride. Yemekleri idareli kullanmalıyım çünkü yaklaşık 4 günlük yiyeceğim kaldı. Başka bir sığınak bulmak için kaç kilometre yürümem gerektiğini bilmiyorum. Ayrıca beni gören olursa son yazdığım yazının bu olabileceğini biliyorum. Çünkü sokaklarda sürekli olarak gezen ve insan avcılığı yapan asiler var. Anlayacağınız, yeraltı yukarıdan daha aydınlık. Sanırım bunları anlatmadan önce neler yaşandığından biraz bahsetmem gerek. Ayrıntıları tam hatırlamıyorum ve bunu düzgün beslenm...