Bu ne prova ya Rab?

- Ocak 24, 2020

Aslında bazı büyük düşünürler, filozoflar veya devlet adamları yüzyıllardır anlattılar size birazdan söyleyeceklerimi. Herkes duyuyordur bağırışmaları. Birileri kulak kesiliyor mudur bağırılanlara? Birazdan size anlatacaklarım, olup bitene azıcık kulak kesilmemden sanırım. Bu yazı sana seslenecek! Seninle konuşuyormuşum gibi düşün lütfen. Bakalım birlikte neler hatırlayacağız?

Senin mutlu olman için kimler ne bedeller ödedi? Kimler canını verdi senin için? Sen, geçmişte kahramanların sana bıraktığı kazanımların hepsine ihanet ettin. Ekim Devrimi’nde, Amerikan bağımsızlık mücadelesinde, Haiti’nin isyanında, Anadolu’nun haykırışında, kanlı savaşlarda birlikteydik. Özgürlüğünü kazandın ama onu büyütmek yerine muhafaza etmeye çalıştın. Kim tahmin ederdi ki senin dilsiz olacağını? Kim tahmin ederdi söylesene kazandığın özgürlüğünü sadece korumaya çalışacağını. Evet sen dilsizsin; seni temsil etmeleri için seçtiğin güçlülerin daha da güçlü olmasına ses çıkartamıyorsun. Sen seçmen kartsız, partisiz, yasasız hiç kimsesin. Senin sahiplerinin sana söyleyemedikleri bu sözcükler.

En çok istediğin şey mutluluk değil mi? Senin yeter mi çapın mutluluk istemeye? Senin tek istediğin ne biliyor musun? “Kendini sağlama almak”. Senin yüzünden katiller katil oldu. Senin ateşin Madımak’ta , senin sesin karısını öldüren her katilin kulağında. Sokaktaki köpeğe atılan her tekmede senin de isabetin var. Sivilleri öldüren her bombanın pimi sensin paşam.

Üzgünüm ama sana bir haberim var. Dalga geçtiğin şarkıların, dizilerin, filmlerin veya reklamların senin zevkine göre yapıldığından habersizsin. 4 kavonaz bal 100 lira! Bizzat kendine güldürüldüğünün farkında değil misin?

İkimiz de biliyoruz seni aslında. Ben seni kendimden biliyorum. Azıcık saygınlığa ulaştığında bile kendini aşağılamıyor musun? İçten içe kendini aşağılamak için bahane arıyorsun. Sana kendini aşağılaman öğretildi. Halkın zevksizlikle aşağılanıyor, görmüyorsun.

Tek bildiğin kendini garantiye aldıktan sonra gerçek erdemli insanlara “aferin” demek. Sokaktaki köpeğin üstünü örtene “aferin”, dünyayı gezip yoksullara yardım eden hekimlere “aferin”, Afrika’da su kuyusu açanlara da “aferin”. Böyle iyi mi paşam? Sana ne vereyim?

Sen çocukları ayırdın. Evlilik sonucu dünyaya gelen çocuklara meşru, evlilik dışı dünyaya gelen çocuklara gayrimeşru dedin. Komşu ne der deyip durdun. Sağ elimle mi yiyeyim? Solumla mı vurayım? Hangi yaş tahtaya basayım? Kimin elini öpeyim? Kimlerin yanında bacak bacak üstüne atayım? Her şeyi bilirsin sen. Bana sen öğrettin. Sana da başkası. Aslında sayamadıklarım bunun çok fazlası.

Bu coğrafyaya hep şiddet, tecavüz ve kan hakim. Birbirimizi kandırmayalım dostlar. Coğrafyanın hatrı sayılır kısmı tecavüz mağduru. Küçük yaşta evlendirilenlerin, baba şiddetinden kaçıp evlenmek zorunda olanların çocuklarıyız biz. Karın senden niye kaçıyor biliyor musun aslan parçası?

Karın ona sevgi göstermediğin için kaçıyor senden. Alışkanlıklarından, asabiliğinden acı çekiyor. Senden kaçıyor çünkü düşüncelerini cinselliğinden kurtaramıyorsun.

Banka reklamlarında bayramlarda kredi kovalayan adamsın sen. Neden borçlu adam reklama konu olur düşündün mü yiğidim? Çünkü sen borçluluğa alıştırılıyorsun.

Bir Ermeni, Yahudi veya bir Rum öldüğünde içten içe seviniyorsun biliyorum. Kendine bunun kötü bir düşünce olduğunu tekrar ediyorsun belki de. Ama nafile. Düşündün bir kere! Ölsün mü tüm Suriyeliler savaşmıyorsa?

Sen hiç Suriyeli bir bebe aldın mı kucağına?

Sadece tüketmek istiyorsun sipsi kafalı kardeşim. Sorumsuzca, düşüncesizce tüketmek. En iyi arabayı, evi, içkiyi tüketmek istiyorsun. Kaç kişinin sırtına basman gerek umrunda değil. Yetinme duygunu elinden aldılar biliyorum. Paylaşmayı sevmediğini de. Bunlara razıyım da “aferin” derken en önde koşman niye? Korktuğun için bağırıyorsun. En aşağılık, en alçak sensin. Bunu biliyorsun ve kendini bastırmak için bağırıyorsun.

Sen busun işte. Sadece önündeki yemekten kaşıklamayı bilirsin. Yemek yapmayı bilmezsin. İşte bu yüzden iğrenç ofisinde, hesap makinen ve dosyalarınla boğuşup duranlardansın. Çocuklardan nefret eden bir öğretmen olabilirsin çok çalışırsan. Hatta itibarını hastalardan daha çok düşünen bir doktor bile olabilirsin.

Bütün milli bayramlarda “yaşasın” diye haykıran ilk sen oluyorsun. İplerini tutanlar bir yerleri bombalayınca da “yaşasın” diyen sen oluyorsun. Partin seçim kazandığında “yaşasın” diye haykırıyorsun. İnsanlar öldükçe özgürleşeceksin sanıyorsun. Aslında bulunduğun kuyudan arada kafanı çıkarıp “yaşasın” demekten başka bir bok yapmıyorsun.

Bu dünyaya rastlantı sonucu geldin ve öldüğünde kimse seni hatırlamayacak. Niye pasaportun var? Neden vize gerekli? Kimliğin, vergi levhan? Ulusunun bölünmez bütünlüğü, yüksek çıkarları ve ulus onuru için vergi levhan gerekliymiş. Yaşasın gücüne güç kattıklarının itibarı!

Sevgiyi ve bilgiyi yaşamak için levhaya ve vizeye gerek yok dostum . Başvurular yaradana!

İlk ve tek şiirimle seni kapı dışarı ediyorum.

Var ki ne rahat bu yokuşta bir kargaşa!

Bir de yerden tüyme ufak bir eyfel topuklarında.

Gelmiyor elden bir şey

Bağırsan da!!

Burjuvanın tam ortasında!

Bugün terk ettim ki,

Benim düştüğüm bu nehre insanlık düşmüş

Sistemler ufak çelme ile hep yerlerde sürünmüş.

Ve bir gün! Soldan sağa değil, yukarıdan aşağıya dönecektir dünya!